Schijnwerper op Ole Tobiasen

In de zomer van 1997 werd Ole Tobiasen -helaas voor Heerenveen- getransfereerd naar Ajax. Iin anderhalf jaar Heerenveen had Ole zich enorm ontwikkeld. Een veelbelovende toekomst in Amsterdam wachtte. Helaas speelde de stoere verdediger door diverse blessures in de eerste twee seizoenen slechts 24 wedstrijden. De drie seizoenen daarna stonden helemaal in het teken van zijn revalidatie. Ajax, en eigenlijk de gehele voetbalwereld, schreef hem af. Voor de buitenwereld was het dan ook een verrassing dat AZ hem contracteerde. Bij AZ greep hij zijn laatste kans om toch nog iets van zijn voetbalcarrière te redden. In de zomer van 2002 vertrok Ole Tobiassen naar Alkmaar. Zijn debuut mocht er zijn. Frappant genoeg tegen de club waarin hij op de Nederlandse velden debuteerde: sc Heerenveen. Na de wedstrijd zocht Feanfan contact met de immer sympathieke Superfries.

Hoe kwam je in contact met AZ? Hoe verliep die transfer? Had AZ geen twijfels in verband met je blessuregevoeligheid?

‘Ik kwam bij AZ terecht via een voetbalmakelaar. Hij was opgebeld door AZ en de club vroeg of ik geïnteresseerd was. Dat was ik en de transfer verliep erg soepel, we waren het snel eens.

Logischerwijs had AZ wat twijfels over mijn knie en daarom hebben ze me ook een prestatiecontract aangeboden. Dat is alleen voor het geval er iets gebeurt, wat we natuurlijk niet hopen.’

Hoe verliep de voorbereiding op het nieuwe seizoen? Kon je alles meedoen?

‘De voorbereiding verliep heel goed en zonder tegenslagen. Ik had wel een aangepast programma omdat ik veel krachttraining moest doen. En blijf doen! Ik trainde zo’n twee a drie keer per dag, net als alle andere spelers en ik trainde ook op de wedstrijddag.’

Toen kwam Heerenveen, je oude club, op bezoek. In de tweede helft mocht je warm lopen. Wat dacht je toen: hier heb ik het allemaal voor gedaan? Gierde de adrenaline niet door je aderen?

‘Ik heb drie jaar lang op dit moment gewacht en dat ik mijn rentree maken tegen Heerenveen mocht maken, dat maakte het alleen nog maar mooier. Ik was vrij ontspannen, maar er ging wel wat door mijn hoofd toen de trainer zei dat ik mocht invallen. Ik vroeg mijzelf af of ik het conditioneel wel aankon en of het niveau niet te hoog zou liggen.’

Ole loopt warm en wordt toegezongen door zijn Feanfans.

En toen begon het Heerenveenvak massaal 'OLE IS EEN SUPERFRIES' te zingen. Verstond je dat meteen? Wat ging er toen door je heen?

‘Ik had meteen door dat het over mij ging. Ik was zeer gecharmeerd dat ze voor me zongen. Ik was echt blij met zo’n welkom: in mijn eigen stadion en dan toegezongen worden door de supporters van de tegenstander! Dat had ik nooit verwacht. Ik vond het één van de mooiste momenten uit mijn carrière. Heel erg bedankt.’

Had je in de gaten dat je nog steeds zeer populair bent in Friesland?

‘Ik had niet verwacht dat ik nog zo populair zou zijn in Heerenveen omdat ik er zo kort heb gespeeld. In Friesland is het voor mij begonnen. Heerenveen is en blijft ook heel populair bij mij.’

Weet je dat Foppe je zelfs in zijn elftal aller tijden heeft opgesteld? Letterlijk zei hij in een interview met Feanfan toen hem werd gevraagd naar zijn Heerenveen-aller-tijden: 'Ik bouw een ploeg rond Abe. Natuurlijk spelen ook Van Nistelrooy, Tomasson en Tobiasen mee..' Pas daarna vulde hij de rest van het team in! Wat zeg je daarvan? Had je dat gedacht?

‘Ik had al wel eens van een journalist gehoord dat ik in het elftal aller tijden van Foppe de Haan stond, maar dat heb ik zelf nooit gezien. Daar ben ik wel heel erg trots op en ik had het zeker niet verwacht. Foppe heeft een groot aandeel gehad dat ik zo ver ben gekomen en dat ik zo’n complete voetballer ben geworden.
Mijn herinneringen aan Foppe zijn dat hij op de eerste plaats een geweldig mens is en ten tweede een toptrainer die goed met zijn spelers overweg kan. Maar op het veld moet er hard en geconcentreerd gewerkt worden.’

Heb je nog wel eens wat vanuit Heerenveen gehoord? Heb je nog contacten in Heerenveen?

‘Ik heb van Heerenveen en Foppe niets meer gehoord, behalve als we elkaar bij de wedstrijden tegen kwamen. Ik heb niet zo veel contacten meer in Friesland behalve mijn oude leraar Johannes en zijn vrouw Alie. Maar dat ik weinig contact heb, ligt ook aan mijzelf.’

Terug naar de wedstrijd: je viel in. En hoe! Zeer verdienstelijk. AZ pakte een punt van Heerenveen. Hoe heb je die comeback ervaren?

‘Ik vond het heel goed gaan en voelde me weer een echte voetballer. En dan nog de gelijkmaker meemaken, het kon bijna niet beter. Ik had natuurlijk graag willen winnen, maar dat was dan ook het enige dat er niet in zat. Na het laatste fluitsignaal heb ik in de kleedkamer na zitten genieten en heb alles op me in laten werken. Op dat moment werd ik zo emotioneel, dat ik een paar tranen heb gelaten.’

Hebben er veel familieleden, vrienden en media gereageerd? Vertel eens!

‘Mijn ouders waren er, maar mijn zusje kon er helaas niet bij zijn. Mijn fysiotherapeut Rinus Waerts, die voor mijn comeback heeft gezorgd, was jammer genoeg ook niet aanwezig, maar met hem heb ik later een feestje in de stad gevierd. Ik kreeg veel complimenten, briefjes en felicitaties. Dat geeft een warm en goed gevoel.’

Ole sloot het interview af met de volgende warme woorden:

P.S. Ik wil jullie erg bedanken voor jullie warme welkom tijdens mijn comeback.

Ik zal jullie nooit vergeten. Misschien tot ooit!

Met dank aan: Supportersblad Feanfan